Niet welkom

Afgelopen 5 december 2014 heeft helaas mijn neef zichzelf van het leven berooft.

Afgelopen maandag 8 december kreeg ik ineens een bericht van mijn zus, die dat mij vertelde.
Ik schrok hier heel erg van, want hoe ik mijn neef kende was hij altijd positief en vrolijk en leek hij vrolijk door het leven te gaan.
maar hij had ook een andere kant. en was hij manisch depressief..
Hier zie ik mijzelf ook in, zelf ben ik ook depressief en heb  ook periodes dat het goed gaat en ook periodes minder goed.
Ik weet dus maar al te goed hoe hij zich de afgelopen tijd heeft gevoelt, vandaar dat ik hier van best ben geschrokken.
Ik heb vaak ook die momenten dat ik er echt wel klaar mee ben..

Ik vroeg mijn zus wanneer de uitvaart was, waar en hoe laat en dat was zaterdag 13 december..
Ik gaf aan dat ik er zal zijn om mijn medeleven ook te tonen en ze gaf aan dat het mijn goed recht was om te komen..
Mijn neef die verdiende een mooie dienst en ik wilde daar graag bij zijn, om hem nog een laatste keer te laten zien dat ik er voor de familie ben..

Kwart voor 10 kwam ik daar aan bij de uitvaart die toen begon..
Mijn vriend was ook mee.. dus ik hoefde gelukkig er niet alleen heen te gaan.
Het was echt druk, vele vrienden en de hele familie was er om hun medeleven te tonen en zijn laatste eer te bewijzen..

Toen de mooie uitvaart was afgelopen kon je nog ff bijpraten met koffie..
Er waren familieleden die blij waren dat ik er was, vele had ik al jaren niet meer gezien en ze gaven aan dat ik er goed uitzag en gaven aan dat ze het fijn vonden dat ik er was.
Ook de zus van mijn neef kwam naar mij toe lopen en vond het fijn dat ik me heb laten zien..

Toen ik mijn zus zag, schrok ze dat ik er was, ik dacht echt van: je weet toch dat ik zou komen ik heb je dat via facebook laten weten..
De familie waar mijn moeder veel contact mee heeft, die waren allemaal niet blij dat ik er was en schrokken er zelfs van..
Mijn moeder keek mij aan alsof blikken konden doden..
en een broer van mijn moeder ook, die keek me ook echt vreemd aan..
Ik deed net alsof dat me totaal niet boeide en liet zien dat ik sterker in mijn schoenen sta, dan hun, en mijn moeder die mij jarenlang zwart heeft gemaakt bij ze, en dat ik nu boven hun sta..

Ik voelde me nooit bij de familie, vanwege ze me ook niet op facebook accepteerde en hyves daarvoor. en ook dat ze mijn verjaardag al vanaf kleins af aan al vergeten, na ja vergeten, ze kwamen gewoon niet. De verjaardag van mijn zus en broertje kwamen ze wel, maar mijn verjaardag niet..
Ik werd ook altijd raar aangekeken door de familie, eerst dacht ik dat ik het me maar verbeelde, maar een aantal maanden terug kwam ik iemand tegen die ook mijn moeder kon, en vertelde verhalen wat mijn moeder over mij vertelde dat ik gehandicapt en autistisch zo zijn en anders zou zijn.. wat allemaal niet zo is… daarom werd ik niet geaccepteerd.. waarom verzint ze dat?
Als het echt zo zou zijn, zoek dan hulp..
Ik ben daar echt zo boos over wat heb ik in haar ogen zo verkeerd gedaan?

Het is dat ik op mijn vader lijk, en daar kan ze niet mee omgaan.

Ik wil heel graag de familie willen spreken die mij altijd al zo raar aan kijken, alsof ik heel slecht ben, en ze even de papieren van de raad van de kinderbescherming ook voor hun neus te leggen en ook inlaten zien dat ik niet de dingen heb die mijn moeder heeft verzonnen!!

Ik had gehoopt dat mijn moeder zelf een keer tegen hun zal zeggen dat dat allemaal niet klopt.
En de leugens over mijn vader wat ze heeft gedaan zelf heeft veroorzaakt!!

Toen ik thuis kwam en op facebook kwam zag ik dat mijn zus een vericht had gestuurd, 1 uur van te voren van de uitvaart van mijn neef dat ik niet welkom zou zijn op de uitvaart van mijn neef..

Mijn moeder wilde mij niet zien en een aantal andere waarschijnlijk ook, maar daardoor laat ik mij niet tegen houden, ik ben ook familie en daarom heb ik mij laten zien, omdat ik ook familie ben, en ik er nooit bij hoor, omdat ik overal genegeerd wordt,laat ik mij gewoon zien
Zodat ik er voor de familie er ben..

Waarom zou ik niet welkom zijn, ik heb niks verkeerds gedaan..
jarenlang genegeerd worden omdat mijn moeder mij zwart maakt, daardoor laat ik juist zien dat ik er ben, en dat het goed met mij gaat..

En ze hebben altijd gezegd dat een depressie niks voorstelt en dat ik me er maar over heen moet zetten. en ze gaven aan dat mijn broertje een korte periode depressief was en dat hij er zonder hulp van af is gekomen en ik hem maar als voorbeeld moest zien..  pfff

Nu zien ze dat een depressie zoals mijn neef heel wat heeft gedaan..
En hopelijk gaan ze mij anders nu zien, maar dat zal wel niet..
Mijn neef was manisch depressief, en dat heb ik ook..
vanaf 2002 strijd ik al tegen mijn depressie

Ik hoop dat mijn neef nu zijn rust heeft die hij zocht…

Rust zacht neef!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.