Mijn grote frustratie in het leven

Mijn grote frustratie in het leven

Mijn grote frustratie in het levenIn de vechtscheiding van mijn ouders bleef mijn ontwikkeling achter. Hierdoor zie ik er jonger uit en gedraag ik me ook jonger dan de mensen van mijn leeftijd.  Mijn geestelijke ontwikkeling bleef achter. Dit is de schuld van mijn moeder, wat ik haar behoorlijk kwalijk neem.  In de thuissituatie nadat mijn ouders waren gescheiden was niet goed. Mijn moeder had haar 2 perfecte kinderen en dat waren mijn zus en mijn broertje. Ik was niet perfect en zo werd ik ook behandeld door mijn moeder.

Wat ik niet begrijp is waarom mijn moeder mij dan niet bij mijn vader had laten wonen, als ze mij niet als een perfecte dochter zou zien.

Blijkbaar was mijn moeder erop uit om mij niet goed te behandelen. Ik was totaal niet goed volgens mijn moeder.Ik kreeg altijd overal de schuld van. Zou gehandicapt zijn en autistisch. Vroeger hadden ze toen vermoedens maar uit papieren uit 1989 bleek dit niet het geval te zijn. Ik reageerde op de situatie van de scheiding. Jaren later vertelde mijn moeder dit aan vele andere kennissen en familie. Waarom? Wat is haar reden hiervoor geweest om mensen te laten denken dat ik niet goed zou zijn. En als dat wel zo zou zijn geweest is daar hulp voor.

 

Door de verhalen van mijn moeder werd ik gezien als raar kind door de familie en vrienden van mijn moeder. Mijn moeder gaf aan dat ik anders was en ze niet wisten hoe ze met mij om moesten zouden gaan.. Hoezo anders? Als ik wel autistisch zou zijn geweest dan was er ook hulp voor hun geweest hoe ze dan met mij om zouden moeten gaan..

Hulpverlening

Mijn grote frustratie in het levenDoor het leven heen heb ik wel veel hulpverleners gehad. Vele psychologen en psychiaters en ook hulpverleners in huis.  In de periode toen ik in 2007 mijn eigen huisje kreeg in Heemskerk, kwam er ook een hulpverlener 1 keer in de week of 2 weken langs. Ik had daar toen niet zoveel belangstelling bij. Ik vond dat toen niet nodig en heb de hulpverlening wel eens voor de deur laten staan.. En dan hoor je haar nog roepen “Didi ik weet dat je thuis bent” en gewoon de deur niet open doen.. Dit was ook de periode dat ik ook flink depressief werd.

Uiteindelijk werd ik ook opgenomen. 10 maanden werden dat er en daarna ben ik naar begeleid wonen gegaan. Helaas waren dit geen hulpverleners maar mensen die uit waren op geld..  zie link over hoe de zorginstellingen frauderen met de pgb van de client 

Tot 2 jaar geleden had ik hulp in huis.. Er kwam toen 1 keer in de maand een hulpverlener bij mij thuis.  Ik kon bij die persoon mijn verhaal kwijt wat wel prettig was.

En nu heb ik nog eens in de maand een gesprek bij een psycholoog. Nu alleen even tijdelijk niet vanwege cursussen die deze maand zijn begonnen.

En ik zit nu ook al een tijd goed in me vel, dus das ook even niet nodig! Ik ben eigenlijk nu wel er beetje klaar mee met de hulpverlening.

De periodes met begeleid wonen waarom had ik dat nodig? Ik redden mij zelf gewoon. De hulpverlening had ik niet eens nodig. De hulpverlening kwam daar ook niet eens op gang, vanwege dat ze aan het frauderen waren. De eerste begeleid wonen project heeft mij lang verteld dat ik nooit op mij zelf zou kunnen wonen.

Je denkt uiteindelijk ook dat je hulp nodig hebt..

Frustratie

Nu denk ik veel na over of dit allemaal wel nodig is geweest.

Ik geef mijn moeder wel veel de schuld van hoe ik nu ben. De acceptatie hoe ik zelf nu ben dat accepteer ik niet.. Waarom ben ik niet als ieder ander? Ik wil mij zelf zien als elk andere van 32 en niet iemand die veel jonger is.

Voel mij niet de persoon die ik wil zijn.

Waarom was ik niet een goeie dochter voor mijn moeder? Hoezo ben ik anders?

Mijn grote frustratie in het leven

Als kind zijnde weet ik dat ik liever met LEGO speelde dan met een barbie.

Als ik een barbie voor mijn verjaardag kreeg was meteen de zelfde dag de kop van de barbie eraf. Was ik hierom niet de perfecte dochter van mijn moeder? Ben ook niet een echt meisje meisje geweest. Vele meiden en vrouwen lopen vaak met een handtasje  en met vriendjes hand in hand lopen. Ik ben niet zo iemand en nooit geweest.. Misschien zag mijn moeder dat ik mij anders gedroeg vanwege dat ik niet een meisje was, die zich niet zo gedroeg.

Of was dit mijn boosheid dat ik mij zo gedroeg. Vanwege dat ik niet geaccepteerd werd in het gezin..

Cursussen

Ik krijg nu ook een paar cursussen en die worden gegeven voor mensen met een beperking.. Ik heb geen beperkingen. Ben alleen met vele depressies en ptss. Verder heb ik geen andere problemen. Ook het gedoe met bewind. Vele mensen die onder bewind staan zijn vaak jongeren/ mensen met beperkingen. Ik heb geen beperkingen en dat je dan zo word behandeld vind ik gewoonweg niet prettig. De hulpverlening praat dan ook op een andere maner tegen je en dat stoort mij heel erg..

Dit is dus mijn grote frustratie die ik hierdoor heb.. Wil niet zo gezien worden!

Zo zie je dat een vechtscheiding op een kind vele schade brengt en als de scheiding voorkomen had kunnen worden was ik nu iemand geweest met een goeie baan! Zou ik dierenarts zijn geworden! Had ik goeie inkomen gehad! Kinderen waren er dan ook geweest! Dan was ik gelukkig getrouwd geweest!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Digiprove sealDit artikel is Digiproved © 2017

5 gedachten over “Mijn grote frustratie in het leven

  1. Hallo Didi,

    Ik heb je verhaal met verwondering gelezen…… Want hoezo ben jij niet normaal?

    Kwel je niet zo,…..

    Laat mij het zo zeggen,….

    We kijken terug en zien dingen die zo anders hadden kunnen zijn,….. Maar… Kijken we lang of kort,…. het feit blijft zo,…. en is niet te veranderen……. ik niet, jij niet, niemand niet.
    Wat er wel kan gebeuren is, dat als we er lang naar kijken, er misschien zelfs aan onder door gaan vanwege dat slechte.

    Iets waar ook jij niet beter van wordt

    Maar wat kunnen we wel veranderen,…. Hoe het verder gaat……

    Want laat het slechte achter je,… en kijk eens hoe je voor jezelf positief verder kan…..

    Doe ik ook,…. ook al gaat dat met vallen en opstaan.

      1. Hoi didi.

        Ik heb een soort gelijke situatie meegemaakt.
        Mijn ouders gingen scheiden en ik bleef natuurlijk bij mn moeder.
        Ik ging ook met jongeren kinderen om dan mn leeftijd.
        Ik werd op school ook anders behandeld. Ik had concentratie problemen.
        En kreeg op Veel verschillende manieren Hulp wat niet echt effect had.
        Ze wisten niet echt wat het probleem was en waar het vandaan kwam.
        Mijn moeder en ik botste heel vaak, ik lijk in mn karakter op mn vader. En veel dingen zag mn moeder terug ik merkte pas later waarom ze zo snel gefrustreerd werd.
        Ik luisterde slecht zag mn vader bijna nooit om dat hij er zelf nooit echt was.
        Ik werd gepest op schoolarts niks werd echt serieus genomen.
        Toen ik 17 was en van school af ben gegaan ben ik na een naschoolsedagopvang gegaan.
        En ben ook begeleid gaan wonen. Hier kreeg ik helemaal geen hulp behalve dat ik zelfstandiger werd.
        Ik ben na een jaar met drugs begonnen tot.ik uit eindelijk 20 werd. Erna ben ik op een andere groep gaan wonen en kreeg daar ook niet alle hulp die goed was geweest en daar werd ook gefraudeerd met mn geld.
        Ik heb in de periode dat ik in Nijmegen ben gaan wonen op mn 20e, een relatie gekregen met een jonger meisje dat bleek een narcist te zijn wat ik niet Door had.
        6 jaar later kregen wel zelfs een kindje en zijn na 7 maanden uit elkaar gegaan. En nu ben ik ergens bang dat natuurlijk mn verleden mn kind gaat achtervolgen.

        Maar toch voel ik me sterk want heb veel processen Door gemaakt in mn leven.
        En hoewel ik niet altijd positief ben over alles, blijf ik sterk en zal altijd alles er aan doen dat mijn kindje niet Door het zelfde moet gaan.
        Alleen mn ex voert strijd heeft momenteel alleen het macht over mn zoontje.

        Toch wil ik mee geven ook al ben ik jonger.
        Je bent wie je bent aan vroeger verander je niks. Ik heb mn verleden rust gelaten, ook al komen soms toch dingetjes terug in situaties dat ik het toch even moeilijk heb.
        Maar dan kijk ik naar hoe ik gegroeid ben als persoon en wat ik al overleefd heb met me zelf.
        Dat ik soms denken dat ik nog niet Doorgedraaid ben hahaha.

        Ik heb na dat ik en mn ex uit elkaar zijn gegaan een hele sterke band met mn moeder gekregen.
        Die sowieso in die tussentijd al was gaan groeien.

        Ik ben verder altijd enigs kind geweest.
        En toen ik 23 werd kreeg mijn vader nog kinderen bij een nieuwe vriendin. Die ik niet mag zien. Want ja volgens zijn vriendin ben ik nogsteeds niet iemand die te vertrouwen was want ja toen ik 17 was loog ik wel eens tegen mijn vader Hoe het ging op school. En om dat ik ook drugs heb gebruikt.

        Maar goed al om al ik heb meer aan zelf dan aan mensen om heen. Het enige wat ik mis is iemand om alles te delen wat ik nu alleen mee maak met mn zoontje want zo had ik nooit kinderen wille krijgen met iemand.

        Blijf in je zelf geloven geloof in wat je zelf kan en groei daar in. Alleen jij kan van je zelf de persoon maken die je wel wil zijn.
        Laat het verleden rusten en richt je op de toekomst.

        Groetjes
        Giovanni van Dopperen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WordPress spam blocked by CleanTalk.