Opzoek naar mijzelf

Opzoek naar mijzelf.

Opzoek naar mijzelfOpzoek naar mijzelf. Al heel wat jaren zie ik mij zelf niet zoals ik hoopte te zijn. Vele jaren ben ik erg onzeker over mij zelf en vooral mijn uiterlijk. Al vele jaren heb ik een gebrek aan zelfvertrouwen. Het idee hebben dat je niks waard bent mede is dit gekomen doordat ik thuis nooit iets goeds kon zeggen en ze mij aankeken alsof ik niet helemaal goed was.

Als je geboren wordt krijg je kwaliteiten mee zoals familietrekken. Zelf zul je ook kwaliteiten mee krijgen om verder te kunnen ontwikkelen in je leven. Kinderen ervaren veel meer details in hun waarnemingen. Als in het gezin de kwaliteiten worden gezien en herkend dan worden ze gestimuleerd. Door de vechtscheiding van mijn ouders en ik totaal niet gezien werd door mijn moeder zijn mijn kwaliteiten niet opgemerkt. Ik zat altijd in mijn eigen wereldje en was als kind zoet met mijn eigen dingen in een hoek in de kamer.

Toen ik 2 jaar oud was en nog steeds niet liep en ook praatte ik toen nog niet. Ik bleek op de situatie te reageren. Er waren eerst vermoedens dat ik geestelijk gehandicapt zou zijn dat bleek niet te zijn. Mijn moeder heeft jaren erop tegen vele mensen verteld dat dat wel zo zou zijn. Ik zou ook anders zijn en autistisch zijn. Al die verhalen van mijn moeder over mij waren ook niet waar. Staat ook duidelijk in de papieren van de inzage die ik heb dat er vermoedens waren, maar dat ik dus op de situatie reageerde.

Waarom vertelde mijn moeder al die verhalen die niet kloppen over mij?

Frustratie

Opzoek naar mijzelf

Ik vraag me nog steeds af waarom mijn moeder onwaarheden de wereld in bracht over mij, Wilde ze daarmee aandacht. Mijn moeder vertelde ook dat ik anders was en mensen niet zouden weten hoe ze met mij om zouden moeten gaan. Als ik gewoon liefde had gekregen wat je als kind nodig hebt dan zou ik gewoon net als ieder ander zijn. Als je anders zou zijn is daar ook gewoon mee te leven. Ik zie er ook jonger uit dan mijn leeftijd die ik nu heb en dat is voor mij een flinke frustratie. Ik wil zo niet zijn. Kan mij ook daardoor niet accepteren hoe ik ben.

leestip : Mijn grote frustratie

Door de thuissituatie door de vechtscheiding en de gehele situatie kon ik mij niet goed ontwikkelen met mijn eigen kwaliteiten vanwege die niet werden gezien.

In de jaren erop ben ik mijn identiteit kwijt geraakt. Mijn denken en doen bleef hierdoor achter met wat ik daadwerkelijk zou willen zijn en doen in het leven. Ik voelde me ook totaal niet begrepen thuis. Vertelde ik wat dan werd ik aangekeken alsof ik niet goed was. Doordat ik niks goeds kon zeggen ga je dat ook al snel denken.

De niet perfecte dochter was ik. Mijn zus en broertje waren voor haar wel goed voor haar.

Ik was gewoon niet weerbaar genoeg om voor mijzelf op te komen. Dit komt ook doordat ik mijn vader in mijn jeugd niet had, waardoor je sneller bangere kinderen krijgt als die 1 van de ouders missen. (hoeft niet altijd zo te zijn, maar vaak wel)  Door 1 ouder te missen krijg je niet alles mee wat je geleerd word in het leven.

Cursus

Ik doe nu ook een cursus weerbaarheidscursus voor vrouwen sinds 10 april 2018 en die cursus duurt 8 weken. Hoop dat ik na deze cursus beter voor mij zelf kan opkomen. Ik kan het alleen zelf nog niet echt accepteren dat ik dit nodig heb. De acceptatie is er niet. Ik wil namelijk niet meer hulp behoevend te zijn voor dit soort dingen. Ben ook eigenlijk klaar met alle hulp en zo, ook al weet ik dat het soms wel nodig is.

2 weken geleden ben ik ook aangemeld bij het wijkteam voor maatjesproject. Mede doordat ik erg eenzaam ben door alle ellende in mijn leven. Je raakt veel mensen kwijt als je depressief raakt. Ook hoe mijn hele leven is geweest en niet goed met leeftijdsgenoten kunt praten en het lastig vindt om een praatje met iemand te beginnen.

De cursus om weerbaarder te worden is dan wel goed voor mij. Alleen de hulp accepteren dat is lastig.

Hopelijk vind ik ook met deze cursus mijzelf terug. Wie wil ik zijn dat vraag ik mij al jaren af. Welke dingen vind ik leuk ect. Wat zijn mijn behoeftes en waar ben ik goed in.

Het gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde is behoorlijk. Hoop dat na de cursus dit stukken minder zal zijn of helemaal niet meer van toepassing zal zijn op mij.

Door het emotionele verwaarlozing in mijn jeugd waar ik mee te maken had is mijn zelfvertrouwen en eigen waarde dus flink beschadigd, dus het zal nog een heel rouwproces om mijzelf terug te gaan vinden.

Je eigen kunnen accepteren hoe je nu bent dat is heel lastig en ik hoop ooit dat dat gaat lukken, dan kan ik ook eindelijk gelukkig worden. Mijn eigen verwachtingen over hoe ik eigenlijk zou willen zijn. Ik heb overal het idee dat ik toch met alles faal.

Identiteit

Opzoek naar mijzelfOpzoek naar mijzelf. Ik hoop dat ik mijzelf ga terug vinden in hoe ik zelf wil zijn. Wie ben ik? Dat vraag ik mij behoorlijk af. Vele schade is opgelopen door de scheiding van mijn ouders en het geen aandacht krijgen als kind zijnde. Ook toen ik mijn eigen woning had en ik mijn moeder, zus en zo gevraagd heb om eens een keer op de koffie te kunnen komen. Nooit kwamen ze eens langs ja 1 keer toen ik net mijn nieuwe huisje had en dat waren wel 5 minuten. Hielden zelfs hun jas aan bij het thee drinken. Dronken het snel op en waren weer vertrokken.

Het gevoel hebben nooit bij het gezin gehoord te hebben. Heb mijn moeder wel eens brieven gestuurd met vragen waarom ze dit gedaan heeft en of ze mij wel als haar dochter ooit heeft beschouwd. Beginnend met de tekst “Hier is je vergeten dochter”

Als je gewoon werd geaccepteerd in het gezin dan had ik nooit mij eigen identiteit kwijt geweest en wist ik wat ik leuk vond en wat mijn behoeftes zouden zijn geweest.

Ook heeft mijn moeder in 1995 mijn achternaam laten aanpassen naar de naam van mijn stiefvader. 3 jaar later is mijn moeder ook van hem gescheiden, maar zijn achternaam hebben wij nog steeds. Gelukkig is bijna het moment dat ik mijn vader zijn achternaam terug heb.

Achternaam

Half februari heb ik een naamswijziging gedaan wat door de donaties mogelijk werd gemaakt.  Het is nu wachten op de post ervan dat ze bij ministerie van justitie en veiligheid akkoord zijn en ik mijn naam overal kan wijzigen. Eind juni zijn de 20 weken voorbij. Balend dat het zo lang moet duren.

Elke dag hoop ik als ik mijn brievenbus open dat de brief ervan binnen is zo erg verheug ik mij op om mijn naam definiet te kunnen wijzigen bij alle instanties..

Dat is namelijk het begin om mijn identiteit terug te kunnen krijgen..

Er zijn mensen die denken wat maakt een naam nou uit.. Voor mij betekend dat heel veel.

 

Voor mijn vader is het ook heel belangrijk en hij was nooit akkoord gegaan toen met de naamswijziging van ons en nu mijn vader weet dat ik straks zijn achternaam weer draag echt een stuk vrolijker al..

 

Je kunt je nu makkelijker abonneren op mijn blog. Ga naar menu en vul daar je email adres is en abonneer je op Didi’s Diary.

 

Digiprove sealAuteursrechtelijk beschermd door Digiprove © 2018

2 gedachten over “Opzoek naar mijzelf

  1. Als je anders bent dan je broertjes en zusjes, dan hoef je dat als moeder nog niet overal te gaan roepen… Accepteren en aandacht aangeven welke kant het opGaat. Je moeder versluierde op deze manier haar eigen onzekerheden.

    Er staat nog ergens neigen ipv eigen Identiteit. Verder mooi duidelijk stuk en mooi waardevol… gedeeld, vastgelegd en voor velen te lezen… jij bent echt goed bezig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WordPress spam blocked by CleanTalk.