10 jaar verder

10 jaar verder

 

10 jaar verder10 jaar verder. begin deze maand was het 10 jaar dat ik uit de running ben met fulltime werken. Voor die 10 jaar werkte ik altijd gewoon fulltime. Ik had toen wel psychische klachten, maar dat drukte ik weg. Hulp vragen had ik best moeite mee.

Het liefst doe je alles alleen, en vraag je geen hulp. Helaas moet je soms toch hulp vragen. Soms kun je het gewoon niet alleen.

Eind oktober 2008 werd ik ook opgenomen omdat het behoorlijk uit de hand liep met hoe het met mij toen ging. Zware depressies die niet goed meer waren.

Het waren geen fijne tijden voordat ik werd opgenomen. Aan vele dingen wil je niet terug aan denken. Vooral niet de tijden toen ik mijn eerste eigen woning had in Heemskerk. De inbraak in mijn huis dat ik lag te slapen. Dat mijn moeder me maar vertelde van doe maar een touwtje aan je raam, kunnen ze niet meer binnen komen.. Ik wilde daar ook echt niet meer wonen, met wat daar allemaal gebeurde.

Ik ben ook blij dat ik daar nooit meer terug ben gegaan na de opname.

Bij de opname werd ik wel de bengel genoemd. Ik was toen ook heel erg depressief en zat vaak met gesprekken met de groep in een hoekje. Hier leerde ik ook mensen kennen die er voor mij waren. Mensen gaven mij liefde die ik niet vaak eerder heb meegemaakt.

In mijn eigen thuissituatie kreeg ik namelijk niet de liefde, die je als kind nodig had. In de tehuizen kreeg ik ook liefde van mensen. Dat waren toen fijne tijden dat je gewoon liefde krijgt van mensen en mensen aangaven dat je er wel toe doet. dat je wat waard bent.

 

In de opname

 

10 jaar verder
Foto die gemaakt is in de opname (2008)

10 jaar verder. Hoe verliep het in de opname. Ik was me er eentje. In het begin zat ik altijd stil in een hoekje. Kreeg toen ook voor het eerst medicijnen voor geschreven wegens mijn depressies.  Ik kreeg flinke lachbuien de eerste dag, dat ik de 2de dag dat middel niet meer wilde hebben. Ik weigerde ook echt dat middel.. De verpleging bleef maar volhouden dat ik het moest nemen en dat het de 2de dag wel minder zou worden. Ik heb een aantal uren het geweigerd en uiteindelijk moest ik het op kantoor bij hun innemen en ze keken of ik het wel had doorgeslikt.. Snel terug naar mijn kamer gegaan om het toen weer uit te kunnen kotsen, maar dat gebeurde helaas niet..

Op een dag was ik het daar zat. Ik had mot met de verpleging en werd toen ook naar mijn kamer gestuurd onder het eten en besloot toen weg te gaan. Zonder iets te zeggen ben ik er vandoor gegaan. Was er helemaal klaar mee.

Met zo een actie kan je helaas ook niet meer terug komen en moest je weer op de wachtlijst gezet te worden.  Na een aantal weken kon ik weer terecht daar en heb ik de rest van de tijd mijn best gedaan.

Ik was wel iemand die van slapen hield, en nog steeds wel. S ochtends moest je namelijk om 8 uur je medicijnen halen en dus ook al gedoucht te zijn. Ik kwam pas 8 uur uit bed, haalde de medicijnen op en ging mijn bed weer in. half 9 was het ontbijt. Bij het halen van de medicijnen gaven ze aan om half 9 ben je gedoucht en al aan tafel. En morgen ben je om 8 uur met halen van de medicijnen gedoucht en al.. Ja is goed hoor vertelde ik iedere dag. Natuurlijk was ik dat niet.. Ik ben gewoonweg geen ochtendmens.

De verpleging moest altijd wel lachen vanwege ik als ik uit mijn bed kwam niet eerst even in de spiegel keek om te kijken hoe mijn haar zat. Mijn haar stond vaak op een gekke manier, en dat zag er voor hun komisch uit..

 

Uiteindelijk

 

10 jaar verder10 jaar verder. Uiteindelijk was het wel jammer dat ik weer verder moest en ook weer daar wegging. Op zich heb ik er toch een mooie tijd gezeten en waren er toch wel mensen van de verpleging die het beste met je voort hebben. In het begin zag ik dat niet echt in, maar later gelukkig wel.

Ik ben ook nog wel eens een keertje langs geweest vanwege ik toch een goeie tijd daar heb gehad en om mijn gezicht weer even te laten zien en even laten weten hoe het allemaal op dat moment ging en zo.

Ook had ik daar mensen leren kennen die ook opgenomen waren. Helaas is dat contact allemaal verdwenen. Vraag me wel eens af hoe het met de andere mensen gaat die daar opgenomen waren.

 

Werk

 

10 jaar geleden werkte ik gewoon fulltime er waren wel psychische klachten, maar werken was geen probleem. Ik drukte alles weg en liet niet merken dat het niet goed ging. Nu ben ik er ondertussen al 10 jaar uit. Ik doe wel wat vrijwilligerswerk maar dat is maar 10 uur in de week. Dat is helaas niet veel. Alles kost ook een hoop energie laatste jaren en ben ook bang dat fulltime werken in de toekomst ook helaas niet meer zal gaan.

Ben nu wel bezig met een opleiding bij Nokidding om als ervaringsdeskundige aan de slag te gaan. Wil graag mijn verhaal delen zodat kinderen zich kunnen herkennen in mijn verhaal en hulpverleners het bij andere kinderen kunnen inzien en dat ze dan een verschil kunnen maken.

Zo ga ik aankomende donderdag naar Alkmaar voor de eerste workshop van Nokidding . Mijn eerste workshop om te zien hoe Nokidding precies te werk gaat.

Ben benieuwd want dit is echt wat ik wil gaan doen om een verschil te kunnen maken voor vele kinderen. Deze vorm ouderverstoting is namelijk ook kindermishandeling.

 

 

 

Er is een hoop gebeurd de afgelopen 10 jaar. Ik kijk nu vooruit en ga nu echt dingen doen wat ik wil doen voor de toekomst. Een groot verschil kunnen zijn voor vele andere kinderen.

 

 

 

 

 

Digiprove sealAuteursrechtelijk beschermd door Digiprove © 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WordPress spam blocked by CleanTalk.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.